Tafelzoetstof

Zaaien en oogsten

Het zijn barre economische tijden. De financiële crisis-tsunami dreigt nu ook de algemene economie wereldwijd te verlammen. Een recessie is niet ver meer af. Echt herstel zou er pas komen tegen eind volgend jaar.

Neem nu de Fortis-saga. Wat daar gebeurd is, is een drama voor veel gezinnen en investeerders. Maar is het ook niet een beetje eigen schuld, dikke bult? Niemand verplicht ons om ons geld op de bank te laten staan. Je bent toch zelf verantwoordelijk voor je eigen hebben en houden?

Ik reken mijzelf tot de Vlamingen die eerder risicovol met z’n spaarcenten omspringt. Dat betekent dat ik op dit moment ook met verliezen zit op de aandelen die ik in mijn (relatief kleine) portefeuille heb zitten. Een ramp? Nee. Lig ik er wakker van? Nee. Wie belegt (of speculeert) moet naast de winsten van tijd tot tijd ook de klappen kunnen incasseren. Wat mij geruststelt is dat ik +-30% van de initiële kost van de waarde van de aandelenportefeuille voordien verdiend heb uit de meerwaardes die ik realiseerde uit de verkoop van aandelen van andere bedrijven. Zo heb ik ongeveer anderhalf jaar geleden een kleine 700 euro verdiend aan Fortis. Niet veel, maar ik denk dat menig Fortis-belegger daar nu blij mee zou zijn. Omega Pharma, waar ik ooit meer dan 60% winst had, is een ander verhaal. Ik sta nu terug op af, terwijl ik normaal gezien altijd verkoop als ik 30% winst boekte. The sky is the limit zeker? In retrospect kan je dan jezelf wel voor de kop slaan. Toch blijf ik geloven in de bedrijven waarin ik heb geïnvesteerd (GBL, Telenet, UCB, Metris, Microsoft). En nee, ik moet geen boterhammen met choco eten. En ja, een skivakantie zit er nog altijd in de planning. Enfin, zo heeft iedereen waarschijnlijk wel z’n eigen verhaal.

Dat brengt mij bij wat ik eigenlijk wilde vertellen. Dat het leven van alle dag gewoon voortgaat. Ook op economisch vlak. Gisteren werd opnieuw de competitiviteitsindex van het World Economic Forum bekendgemaakt. België staat nu op 19de plaats, achter de meeste buurlanden.

 

 

Dat we in ons landje gebukt gaan onder een hoge belastingdruk (132ste op 134 landen) zal niemand verbazen. Toch zijn er nog andere structurele zwakheden die opvallen. Zo investeert belgië te weinig in infrastructuur. Alhoewel we het moeten hebben van onze ligging als logistiek hart van Europa, verwaarlozen we onze wegen. Daarnaast blijkt dat onze arbeidsmarkt slecht werkt. Bedrijven vinden geen werkkrachten, alhoewel scholing en opleiding in orde zijn.  Die slechte werking van de arbeidsmarkt bewijst dat een grondige staatshervorming nodig is (nog voor juni volgend jaar en zeker voor 2010). Als men in Brussel blijft doorgaan met het inzetten van één soort maatregel//aanpak/mechanisme voor twee verschillende landen/ economische realiteiten, dan zal het enkel maar slechter worden. Dat men, in tegenstelling tot wat men beweerde, niet aan tafel gaat zitten met een wit blad bij de nieuwe communautaire onderhandelingen, voorspelt niet veel goeds. Ik ben eens benieuwd of de Vlaming het beseft en één en ander echt laat mettelen in z’n stemgedrag in juni 2009.

Ander (en beter)

Wat een druilerige zondag. Volgens mij heeft het geen 10 minuten niet geregend. ‘Wist je trouwens dat paarden altijd met hun gat/kont naar de regen gaan staan? Ge moet er maar eens op letten!

Enfin, maar ‘t is dus voor zo’n dagen dat God van die indoor-happenings geschapen heeft. Een boekenbeurs bijvoorbeeld. Toevallig (zou het?!) was er dit weekend vlakbij in het Zuiderpershuis ‘Het Andere Boek’. Gelukkig had ik in de Knack een interessant artikel gelezen over het laatste essay van Peter De Graeve ‘Staat van Ontbinding’ dat ook te verkrijgen zou zijn op deze expo. Als ik op het VRT-verslag van het jaarlijkse boekenfestijn was afgegaan (Lieve Joris, de nieuwe van Remco Campert, werken over de Palestijns-Israëlische kwestie en natuurlijk het obligate liberalisme- en nationalisme-bashen) dan was ik in mijne luie zetel blijven liggen.

Maar goed, ‘k heb ‘m dus, de nieuwe Peter De Graeve. Het is een is het een essay over de ontsporing van de democratie in België. En aangezien België voor mij geen democratie is, zult ge wel begrijpen dat het koren op mijne molen is wat ie allemaal denkt en schrijft. Een fragment kan je hier gratis lezen.

Toch ben ik nog maar op blz.13. Ik ben namelijk eerst begonnen in een klein dun boekje van Jaap Huibers met de titel ‘Allergie: hoe kom je d’r an, hoe kom je d’r af’. Hij bekijkt het medisch pobleem op een andere manier. Volgens hem gaat het om een zwakke plek in je persoonlijkheid … En door m’n eigen allergie-ervaringen wilde ik dat wel eens weten. Maar zal het iets uithalen? Time will tell.

Intussen bij de belastingen

Nu ook de CD&V (naast de liberalen en socialisten die al láng niet meer vlaamsgezind zijn) in ruil voor wat postjes er zich bij neergelegd heeft dat de minderheid in dit land de meerderheid regeert (wanneer gaat het échte Forza Flandria opstaan?), blijft de realiteit uiteraard wel wat ie is eh. Vandaag in de krant: Fiscus laat Franstalige wanbetalers veel meer met rust dan Vlaamse. Moest er tegen iedereen even streng opgetreden worden, dan zouden die belastingen 800 miljoen euro extra opbrengen… Nog iets opmerkelijk: de ontvangstkantoren in Wallonië zijn beter bemand dan de Vlaamse. Straf hé! Zo gaat dat in België.

Blijven gaan

Ook gelezen, gezien, gehoord, ... die peiling van RTBF en Le Soir? De grote lijnen: mochten er op dit moment federale verkiezingen zijn, zou het kartel CD&V/N-VA (29,2%) in Vlaanderen met overschot de grootste politieke formatie blijven. De kloof met de andere grote partijen zou nog vergroten. Zowel Open VLD, SP.A-Vl.Pro als het VB gaan er op achteruit. De liberalen zakken naar 17,5%, de socialisten halen nog net 15% en VB krijgt de zwaarste klap en 'tuimelt' naar 14,9%. De winst gaat bijna integraal naar LDD, dat in de peiling bijna verdubbelt in grootte (12,5%). Ook Groen! komt 1% bij en weegt nu 7,3%. In Wallonië blijft de PS de grootste partij ook al verliest ze fors (28,8%). De MR valt terug naar 24,6%. Grote overwinnaar daar zijn de groenen (17%), nu bijna even groot als het CDH van Joëlle Milquet (18,3%).

Enfin, toch wel opmerkelijke resultaten hoor. Het aanhoudend gebash van de Vlaamse mediawereld, nieuwsproducenten, opiniemakers, bloggers, ... op Yves Leterme en het Vlaams kartel maakt blijkbaar gaan indruk op de grote massa. Dat stemt mij goedgezind. Een grote verandering is nodig. Laat de 'blauw' en de 'rooi' hun broek maar afsteken. Zolang alle anderen hun vel duur verkopen, komt dat hopelijk ooit nog goed met het (hele) land. En misschien hebben we daar extreem-rechts (VB) en de populisten (LDD) niet voor nodig dan.

Wat mij voor Wallonië opvalt: de winst van de groenen. Toch niet evident voor een partij met zo'n programma om in economisch zééér moeilijke tijden progeressie te boeken. Of mis ik hier iets? Nuja, een peiling is maar een peiling hé, het is nog maar de vraag of zo'n kleinschalig onderzoek ook de echte verkiezingsuitslag simuleert.

Ik kijk alleszins uit naar de volgende grote Vlaamse peiling van VRT en De Standaard. Wanneer zou die zijn?

Het tempo van de traagste

Gisteravond laat (na een laatste avondmaal in Madrid) per toeval op het nieuws gestoten dat Leterme op weg was naar de koning ... Mijn eerste reactie: is dieje wel thuis? Zit ie niet p verlof in Spanje of Italië? Neenee, alle gekheid op een stokje. Nu dus eerst voor dag en dauw (Spanjaarden zetten hun wekker nooit voor 8 uur denk ik) toch even een snelle reactie.

Wat mij betreft heeft Leterme dat niet slecht gedaan. Binnen x-aantal jaren zal dat zel duidelijk worden. Voor mij behoort hij alleszins tot de 20% die gaan voor verandering :-).

Voor de rest zou ik hier graag integraal het commentaar van Guy Tegenbos uit De Standaard willen copy/pasten:

Niet in staat zich te hervormen

Het staat nu vast. Federaal België is in zijn huidige vorm niet in staat zichzelf te hervormen.

Het kartel CD&V/N-VA had de kiezers gevraagd: maak ons groot, ‘incontournable’, zorg dat zonder ons geen federale regering mogelijk is; wij houden het been stijf en dan moet men de staat wel hervormen en BHV splitsen.

Ze kregen dat mandaat van de kiezers, hielden het been stijf, maar het hielp niet. Ze bleven op een njet van de Franstalige partijen stuiten, al wisten die dat ze dan met vuur speelden.

Dat wijst op onwil, maar ook op de fundamentele constructiefout die in België zit en die ook de vraag van Vlaanderen naar meer bevoegdheden verklaart. De Franstalige partijen, die 40 procent van de bevolking vertegenwoordigen, kunnen federaal elke vraag van de Vlaamse partijen, die 60 procent van de bevolking vertegenwoordigen, afblokken. Heel de federale politiek berust daarop en dat is via allerlei mechanismen verankerd: de pariteit binnen de ministerraad, de bijzondere meerderheden, de belangenconflicten.

De Franstalige partijen gebruiken die mechanismen voluit. Ook in het dagelijkse beleid. Er gebeurt niets als zij het er niet mee eens zijn. De democratische meerderheid speelt nooit. Dat remt alle takken van het beleid. Hier geldt altijd het tempo van de traagste.

Wat is een natuurlijke reactie van die 60 procent daarop? Almaar meer autonomie eisen, natuurlijk. Dan kunnen we ten minste in eigen regio het beleid voeren dat we voorstaan, redeneren ze.

Maar ook dat kunnen de Franstalige partijen tegenhouden. In het verleden wilden ze al wel eens iets lossen, in ruil voor extra geld. Vandaag werkt dat niet meer.

Sommige Franstalige politici geven wel eens aan dat ze begrijpen dat dit België niet houdbaar is. Maar aan de onderhandelingstafels is van die goede wil niets te zien. Daarom staan de onderhandelingen na 56 weken nog nergens. Het is 0-0: de Vlaamse partijen hebben nog niets toegegeven maar ook nog niets bereikt. En dat was wat de Franstaligen wilden.

Deze federale staat is dus niet in staat zichzelf te hervormen. En hij rijdt zo naar de afgrond.

In extremis dook nog een laatste reddingsboei op. Als we de staatshervorming eens toevertrouwen aan de deelstaten? Het voorstel had charmes. De politieke crisis – die economisch veel zou kosten – werd nog één keer ontweken. Het zwaartepunt zou liggen waar het na de hervorming moét liggen: bij de deelstaten.

De Franstalige partijen aanvaardden dat voorstel maar na misvorming ervan: het federale niveau en Didier Reynders – die tot nu alles méé deed mislukken – moest ook de leiding hebben van die dialoog.

De originele versie van de dialoog van deelstaat tot deelstaat kon misschien tot iets leiden. De misvormde versie leidt naar nergens. Dan maar de crisis. Die is niet goed voor het land maar het zijn de Franstalige partijen die ervoor verantwoordelijk zijn.

Ze wisten het.

Een Turks scenario

Vrijdagavond voor een etentje afgezakt naar de Mechelse Stationsbuurt (overigens niet de meest gezellige buurt; ik denk niet dat we dat nog in Antwerpen hebben) en nog voor ik het wist zat ik ‘gevangen’ in zo’n Turkse ‘autofeeststoet’.

Toeterende voetbalfans? Nee, er waren er twee getrouwd…. en in hun cultuur wordt dan dat gevierd met een toeterende autocolonne, je kent dat wel. Aan het rode licht wordt uitgestapt en een dansje geplaceerd. Als niet alle wagens tijdig door het groen zijn, dan moet de rest maar even wachten. Tijdens het rijden hangt de passagier dan bij voorkeur half buiten, met z’n gat zo op de deur in het open raam. Enfin, van mij mag het, maar ik denk dan bij mezelf ‘moet dat nu'?’. En ik was niet de enige, ook de bruid (in een gehuurde cabrio Porsche met de bruidegom fier achter het stuur) was precies niet écht onder de indruk.

Nog geen 24u later hoorde ik Dirk Vermeiren op Radio 1 commentaar geven bij de kwartfinale-plaats van Turkije in het EK 2008 (ze moeten deze week tegen Duitsland!). Volgens hem is niet alleen Istanbul, maar heel het land daar in de ban van de bal. Want voor de Turken heeft dit voetbalfeest (en eventuele winst in de finale) blijkbaar grotere properties dan enkel en alleen maar sportieve … Turkije is immers kandidaar lidstaat voor de EU.

Zelf zie ik echter wel niet in wat een goeie sportieve prestatie op het EK nu pro of contra toetreding tot de Unie kan bijbrengen. Zoals ik eerder al eens geschreven heb, ben ik sowieso voor de toetreding van Turkije tot de EU. Maar dan moeten er wel voorwaarden opgelegd worden. En dan moet de regerende AKP partij wel uit een ander vaatje beginnen te tappen. Want het ‘liberalisme’ waarmee ze uitpakken blijkt er eentje à la carte te zijn. Zo verdrievoudigden ze de belastingen op alcohol (Islam wetewel) en worden vrouwen weer meer geweerd uit belangrijke (openbare) functies. Volgens Erdogan moeten alle vrouwen ‘op z’n minst 3 kinderen baren’ … Ik denk toch dat ze zich beter spiegelen aan Frankrijk, Italië of Duitsland dan aan Egypte of Saudi-Arabië. Anders gaat dat niet goed komen.

Verlaag je koopkracht

Soms dan zou ik willen dat hier in mijn schuif een bril lag waarmee ik in de toekomst kan kijken. Dan zou ik kunnen checken of Richard Florida gelijk heeft als hij in z’n laatste boek beweert dat locatie doorslaggevend is in het leven van mensen en bedrijven. Hij ontkent niet dat de globalisatie de wereld kleiner maakt, maar hij gelooft nog meer dat getalenteerde mensen in de toekomst zullen samenhokken op enkele cruciale locaties in de wereld.

Daarmee is nog niet gezegd dat wat ge in’t dagelijkse leven te zien of te horen krijgt, dat dat ook écht een afspiegeling is van de realiteit. Neem nu die stakingen en acties voor koopkracht van deze week. Wat mij betreft pure bullshit. Het woord demagogie is misschien niet op z’n plaats, maar hier wordt ten onrechten angst gecreëerd.

België is een van de weinige landen is met een loonindexering. Yves Leterme heeft dan ook overschot van gelijk als hij zegt dat geen enkele regering in staat is de verlaging van de koopkracht als gevolg van de stijging van de olieprijzen voor iedereen volledig te compenseren.

Het valt mij ook altijd op hoe militanten en bepaalde media erin slaegn om dan meteen ook de staatshervorming en interspersoonlijke solidartiteit erbij te sleuren. Uiteraard interesseert niemand zich voor het institutionele op zich. Daarvoor is het Belgische kluwen iets té ingewikkeld. Maar net daarom zouden media en politici beter wat meer tijd gebruiken om uit te leggen dat een (noodzakelijke)staatshervorming net het kader schept om een stap voorwaarts te doen en beter beleid te kunnen voeren.

Trouwens, zo’n hertekening van de instellingen is geen kwestie van bekrompen, reactionaire, conservatieve provincialen. Het gaat hier om een sociaal-economische noodzaak. Hoe kan de federale staat de solidariteit in stand houden als 4 miljoen mensen, waarvan 700.000 (!) in overheidsdienst, zorg moeten dragen voor het sociale systeem én de welvaart van 10,5 miljoen mensen?

Het federale geld is op. En daarom zit het op federaal vlak muurvast. Onze taal, Yves Leterme, Suez, Het VB, rechtgeaarde Kempenaars, de cultuurverschillen en de koopkracht hebben daar weinig of niks mee te maken. De zogenaamde ‘interpersoonlijke solidariteit’ des te meer.

Technorati Tags: koopkracht,Richard Florida,Yves Leterme

Ik stem voor selectieve immigratie

Niet blind, maar streng. Objectiveren. Controleren. Dat zijn enkele sleutelwoorden die de liberale minister Turtelboom in de mond pleegt te nemen als ze het heeft over haar (uitgelekte) rondzendbrief met het veelbesproken 70-puntenplan op basis waarvan asielzoekers al dan niet geregulariseerd gaan worden.

Het systeem werkt zo: aan de hand van verschillende criteria zijn punten te verdienen. Neenee, geen Sinksenfoor-toestanden :-). Wie aan zeventig op honderd geraakt, wordt geregulariseerd. De taal spreken, schoolgaande kinderen hebben en zelfs de mening van de burgemeester (Patrick Janssen zal werk hebben!) bepalen mee wie mag blijven. Hét belangrijkste criterium is 'werk hebben'. Maar laat dat nu net een bevoegdheid zijn van Joelle Milquet ...

Dit gaat het resultaat zijn: onze eigen laaggeschoolden moeten met de nieuwkomers concurreren voor laagbetaalde jobs. Tegelijkertijd geven nepbedrijven werk aan asielzoekers tot hun papieren in orde zijn. Nadien komen die dan gewoon terecht in onze sociale hangmat. En zo geraken we uiteraard nergens.

Om laaggeschoolde knelpuntberoepen in te vullen, moet men geen beroep doen op immigratie. Er zijn werklozen genoeg in België. Waarom niet de werkloosheidsvergoedingen beperken in de tijd en nieuwkomers pas toegang geven tot sociale vangnetten in functie van de tijd en de bedragen die ze er zelf toe hebben bijgedragen?

Wat we nodig hebben is nieuw talent. Vers bloed. Denkers. Creatievelingen. Durvers. Enthousiastelingen die niet te beroerd zijn om kei hard te werken om hun droom of idee te verwezenlijken. Willen we de brilliantste koppen van de komende generatie aantrekken, dan zullen we met andere puntenplannen op de proppen moeten komen dan wat er nu op tafel ligt. Wil Vlaanderen een echte talentmagneet zijn en  willen we profiteren van een 'duidelijk toegevoegde waarde voor onze economie', dan moeten we Canada achterna.

Daar hebben ze ook nood aan immigranten om de economie en de welvaart te vrijwaren. Maar in Canada pakken ze het slim aan. Daar is't blijkbaar de filosofie dat elke pasgeboren Canadees en elke nieuwkomer uit het buitenland intelligenter moet zijn dan diegenen die er daarvoor woonden. Canada wil met andere woorden zelf bepalen wie binnen mag. Wie zich permanent in Canada wil vestigen moet ook voldoende punten scoren. Opleiding, talenkennis en aanpassingsvermogen worden écht gewikt en gewogen. Competentie is troef met andere woorden. En zo hoort het.

Technorati Tags: Economische immigratie,Annemie Turtelboom

B-H-V in 2 min duidelijk uitgelegd

Klik op het startpijltje om de slideshow te zien.

 

| View | Upload your own

Intussen in Antwerpen

Ik zal nooit lid worden van de fanclub van Patrick Janssens (als je de site bezoekt, let dan vooral op de merchandising en de foto's met BV's). Vandaag in de krant: ,,Antwerpenaar krijgt inspraak over Scheldekaaien''. Nogel evident, niet? Hmmm, niet hier.

Buurtverenigingen klagen al langer het gebrek aan inspraak aan. Denken we maar aan de mensen van het Zeemanshuis-comité. En ook met betrekking tot de Zuiderdokken wordt er eerder mist gespoten dan klaarheid geschapen.

Enfin, die Scheldekaaien dus. Al jaren veel blabla maar overleg met de stadsbewoners zelf kwam er eigenlijk nooit. Het is dankzij middenveldorganisaties als Antwerpen aan’t woord, ACW-Antwerpen en UNIZO Antwerpen Stad dat men nu beseft dat de Antwerpenaar wél degelijk zijn zeg wil doen over de heraanleg. Dankzij een internetenquête is er nu een duidelijk beeld van het 'Scheldegevoel' dat onder de mensen leeft. Het volledige rapport van de bevraging vind je hier.

Nu pas erkent Janssens ook dat er tot dusver weinig inspraakmogelijkheden waren. En hij belooft in één adem rekening te houden met de verzuchtingen van de bewoners. Dat anderen eigenlijk deden wat hij moest doen, lijkt 'm niet te deren.  ,,Ik ben tegen jukeboxdemocratie,'' klinkt het dan mooi in de oren.

Toch ook nog dit: wie denkt in de toekomst makkelijker en goedkoper te kunnen parkeren in de Scheldestad, die komt bedrogen uit. Uit het nieuwe Antwerpse parkeerbeleidsplan (van Open VLD-schepen Van Campenhout) blijkt namelijk dat de tarieven in de binnenstad in bepaalde gevallen stijgen tot 3,5 euro voor een uur. Niet-bewoners moeten binnenkort ook tot 22 u. betalen. Ik noem dat een verdoken belastingverhoging. Wanneer zal de eerste grote parking in de rand rond Antwerpen feestelijk geopend worden?

Technorati tags: Patrick Janssens, Scheldekaaien, Antwerpen