Morgen wordt Michael Jackson, de King of Pop, begraven. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het me niets doet. Eigenlijk was Wacko Jacko de eerste artiest die ik écht volgde. Toen Thriller uitkwam, was ik al 8, dat kan toch tellen hé :-). Ik herinner me zelfs een grote radio die ik ,kreeg, zo’n spoundblaster-type, waarop ik dan de bandjes afspeelde.
Enkele jaren later, in augustus 88 (na de release van Bad), was ik zelfs één van de 50000 gelukkigen die op de wei in Werchter mee uit z’n dak ging. De kaart had ik overgekocht van iemand uit Turnhout, ik ben ze samen met Guy Melis gaan in één van die appartementsblokken. Als 14-jarige besefte ik toen wellicht niet helemaal wie daar op enkele tientallen meters (wij stonden redelijk ver vooraan, Martien van de Ster en co waren er ook) van mij het beste van zichzelf gaf. Nadien ben ik Jackson gelijdelijk aan wat uit het oog verloren. Maar ere wie ere toekomt: hij heeft godverdoeme goei nummers gemaakt en qua show- en entertainmentgehalte kunnen weinigen aan hem tippen.
Hopelijk zal de mediastorm rond Jackson na de herdenking en begrafenis wat luwen. Met name voor de familie en (weinige) vrienden moeten dit onwenzenlijke tijden zijn. Bovendien is zijn muziek ‘t belangrijkste, laten we dus daar maar bij stilstaan. Ik heb 3 nummers die er voor mij uitspringen uitgekozen, het mooiste eerst:
Human Nature
Man in the Mirror
Another part of me
Smooth Criminal
