Tafelzoetstof

Zwijg dan toch!

Ik heb vandaag een ontdekking gedaan: ik krijg horentjes van mensen die kei hard (en lang) tegen elkaar zitten te praten in de fitness. Dat kan toch niet dat die hunne hartslag in de juiste zone zit? En snappen die dan niet dat de rest da allemaal niet moet horen? Wat een geluk dus dat er Zunes bestaan. En dankzij Jeroen heb ik een groot deel van mijne tijd kunnen genieten van Ladyhawke. Synthrock noemen ze het.

En ik heb ook nog wat nieuw(s) te melden. Binnenkort ga ik wat experimenteren met videocast op deze blog. De laatste tidj vond ik het wat moeilijk om op geregelde tijdstippen iets te posten. Met behulp van een camera, performante software en coole tools moet het toch makkelijker zijn om jullie te entertainen, niet? Enfin, eens het zover is, zal je het wel zien.

Ander (en beter)

Wat een druilerige zondag. Volgens mij heeft het geen 10 minuten niet geregend. ‘Wist je trouwens dat paarden altijd met hun gat/kont naar de regen gaan staan? Ge moet er maar eens op letten!

Enfin, maar ‘t is dus voor zo’n dagen dat God van die indoor-happenings geschapen heeft. Een boekenbeurs bijvoorbeeld. Toevallig (zou het?!) was er dit weekend vlakbij in het Zuiderpershuis ‘Het Andere Boek’. Gelukkig had ik in de Knack een interessant artikel gelezen over het laatste essay van Peter De Graeve ‘Staat van Ontbinding’ dat ook te verkrijgen zou zijn op deze expo. Als ik op het VRT-verslag van het jaarlijkse boekenfestijn was afgegaan (Lieve Joris, de nieuwe van Remco Campert, werken over de Palestijns-Israëlische kwestie en natuurlijk het obligate liberalisme- en nationalisme-bashen) dan was ik in mijne luie zetel blijven liggen.

Maar goed, ‘k heb ‘m dus, de nieuwe Peter De Graeve. Het is een is het een essay over de ontsporing van de democratie in België. En aangezien België voor mij geen democratie is, zult ge wel begrijpen dat het koren op mijne molen is wat ie allemaal denkt en schrijft. Een fragment kan je hier gratis lezen.

Toch ben ik nog maar op blz.13. Ik ben namelijk eerst begonnen in een klein dun boekje van Jaap Huibers met de titel ‘Allergie: hoe kom je d’r an, hoe kom je d’r af’. Hij bekijkt het medisch pobleem op een andere manier. Volgens hem gaat het om een zwakke plek in je persoonlijkheid … En door m’n eigen allergie-ervaringen wilde ik dat wel eens weten. Maar zal het iets uithalen? Time will tell.

In joggingbroek naar de Goorhoeve

Sinds een tweetal weken heb ik dus ne jogging van Adidas. Opvallend blauw zo. Kan je het je inbeelden? Een zaligheid dat dat is, dat kunt ge u niet voorstellen! Thuis draag ik niks anders meer. Lekker gezellig, zacht en warm. En ook nog eens mooi op de koop toe! De commentaar moet ik er maar bijnemen. het grappigst was Jan Engelen (de kleine, maar eigenlijk is dat dus de grote :-)) die me bij de Keeper uitnodigde voor een avondje Goorhoeve (whatever that may be :-p) en erbij vertelde dat ik met jogging binnen zou mogen … Goed dat ik dat weet!

Ziezegaan

Hihi, terwijl ik hier vanavond de garage indraaide heb ik goed gelachen. Iemand wandelde voorbij met paraplu in de hand, maar wat ze niet wist was dat haar regenscherm zo naar buiten geplooid stond. Waarschijnlijk door een windvlaag. Het was een rode paraplu.

Groeten uit Stockholm

Vandaag gearriveerd in de Zweedse hoofdstad Stockholm. Morgen Emea-meeting met een contentleverancier …

Wat mij totnogtoe is opgevallen:

• ze gebruiken hier andere logo’s en kleuren in het verkeer en in de bedrijfscommunicatie
• dat taaltje! soms denk ik iets te herkennen, maar al snel ben ik de draad weer kwijt (nyher is nieuws, välkommen is welkom en och is zoals)
• de kleuren van de gebouwen en bomen (‘t is al beetje herfst) zijn gewoonweg adembenemend met die zon daar zo op
• dubbele beglazing is in het oude stadscentrum nog écht dubbele beglazing
• ik wist niet dat hier zoveel water was; ‘t lijkt wel Venetië
• schoon volk’ op de straten :-)
• iedereen rijdt hier idd met een Saab of Volvo; zouden die dan ook allemaal iet van Ikea in huis hebben?

Olifantje, olifantje aan de wand

Amai, zo’n vakantie/klusjesweek vliegt precies nog rapper voorbij dan een gewone werkweek! Schilderen, opkuisen, schuren, afplakken,  gyproc zetten, planken zagen en schaven, … ‘t is maar een greep uit het aanbod van de afgelopen dagen. Werk genoeg dus. En tegen 1 november moet het klaar zijn. Chance dat onze pa de beste klusjesman ter wereld is.

Grappig ook om via zo’n oud boerenhuis te ontdekken hoe de wereld de laatste 60 jaar veranderd is. In de slaapkamers boven hebben we ook de elektriciteit ‘vernieuwd’, ttz enkele draden verlegd en op een nieuwe voeding aangesloten. Waren die oude dan niet goed? Wel, ja en nee. In den tijd dat het huis gezet is, hadden de mensen wél licht (en de bijhorende schakelaars) in de kamers. Maar losse priezen waren er niet, want geen toestellen, nachtlampjes, … (vul zelf maar aan :-)). Dus die stopcontacten en hun draden werden nadien gelegd …

Maar intussen gaat het gewone leven dus inderdaad verder. En dat blogske hier, dat ligt de laatste tijd meer stil dan dat het van katoen geeft. Om jullie intussentijd toch bezig te houden en niet met lege handen achter te laten, zou ik vandaag graag een filmpke willen posten dat de Jimbaar me doorstuurde. Je ziet een Belgische kunstenaar die een olifant beschildert voor de olifantenparade die momenteel in Antwerpen loopt. Het gaat om een kudde van 71 levensgrote olifanten uit kunststof die allemaal werden beschilderd door kunstenaars uit België en Thailand. Het doel: vragen aandacht voor de bescherming van echte olifanten.

 

De kracht van Nu

Soms, dan noem ik mezelf wel eens de Prins der Onnutige gedachten. Echt, wat er soms door mijne kop raast, dat wil je niet weten. Dat ik maar al te goed besef dat ook de rest van de wereld daar niet van gespaard blijft, is echter maar een schrale troost. Gevangen dus, in gedachten. In mentaal geluid.

Redelijk straffe praat, niet? En het kan nog erger hoor. Ik zit me namelijk al een paar weken te verdiepen in een boek waarop ik toevallig (?!) gestoten ben. Het is van de hand van Eckhart Tolle, een Duitse leraar en auteur op het gebied van de ‘spiritualiteit’. Voor alle duidelijkheid: hij is niet verbonden met een bepaalde traditie of een geloof. De kern van wat hij beoogt is: innerlijke vrede, rust en ruimte. Tolle werd wereldberoemd nadat actrice Meg Ryan over hem sprake toen ze te gast was bij Oprah Winfrey die op haar beurt nadien een zéér felle aanhangster werd van Tolle’s gedachtengoed.

Is de Kurt zot geworden? Nee hoor. Ik sta nog altijd met m’n twee voeten op de grond. Maar wat deze mens schrijft in z’n boek heeft mij zo bij de keel gegrepen dat ik het niet kan laten een tipje van de sluier te lichten. Wie zich aangesproken voelt, gaat vanzelf wel op zoek naar meer info. Alle anderen die mogen van mij hun wenkbrauwen eens fronsen, een andere post lezen of gewoon wegklikken en volgende week eens terug komen om te zien wat voor onzinnige dingen ik dan weer wel niet geschreven heb.

Enfin, Eckhart Tolle dus, met zijn boek: ‘The Power of Now’. De essentie van z’n boodschap is dat het leven NU is, op dit moment. Het speelt zich niet af in onze gedachten over het verleden of in onze verwachtingen van de toekomst. En als je je niet kunt overgeven aan het nu, zit je gevangen in je denken, in mentale concepten over het leven. Volgens Tolle kan het denken geen vat krijgen op Stilte, op Ruimte, op het moment zelf. Het denken wil reageren op het vorige moment of het neemt je mee naar een imaginaire toekomst en schept zo tijd. De mens is dus zijn eigen essentie vergeten – puur bewustzijn – en identificeert zich met wat hij niet is: zijn denken, ofwel de mentale concepten over zichzelf.

Druppels

Goh, daarstraks had ik bekan een pak slaag vast. Ik reed op de E19 en de auto voor mij (een Audi A3) spoot met van dat middel op z’n voorruit. Gevolg: ook bij mij druppels. Da’s zo’n soort kettingreactie hé. Maar goe, bibi dus ook spritzen. Alleen, wat ik niet gezien had: achter mij reed een moto! Het was pas toen ie mij voorbij stak en zo eens ostentatief achterom keek, dat ik begreep wat ik gedaan had. Voor ‘t zelfde geld reed dieje motard mij achterna om me eens god met mijn neus op de … te duwen.

Pfiewww

Amai, wat een week was dat! Het begon vorige week zondag. Mooi weer, ideaal om een fietstocht te maken. Waarom eens niet naar Temse? Zogezegd, zogedaan. Met de fietstunnel eerst naar Linkeroever en dan zo parallel naast de Schelde tot in de vroegere Boelwerf-gemeente. Terug langs de andere kant met een tussenstop van een half uur omdat je op een gegeven moment de overzetboot naar Schelle moet nemen. En dan verder langs Boom richting centrum stad. Maar eerst moet je daarvoor door Hoboken, dat ik vanaf nu het omgekeerd Pukkelpop ga noemen: in Kiewit zie je haast geen immigranten, in Hoboken niks anders. Er bestaan ‘mooiere’ invalswegen naar de Scheldestad...

Maandag dan vollen bak ertegenaan op’t werk. Vooruitwerken eigenlijk, want dinsdag rond de klok van 2 moest ik in Grimbergen aan de kantoren van Warner Music op de bus stappen richting Amsterdam. Einddoel: Arena stadium. Gastvrouw: Madonna. ‘K heb er weerom (in 2000 was ik er ook bij in Milaan) enorm van genoten. Het begin was niet echt wervelend en gedurende heel het optreden was het showelement veel doorslaggevender dan zeg maar haar ‘zang- en gitaarkunsten’, maar een aantal oude nummers als Get in to the Groove en La Isla Bonita waren geweldig.

Na afloop met de bus terug naar huis. In m'n bed om 3.30 ... redelijk laat als je weet dat ik woensdag om 10u. op kantoor moest zijn voor een afspraak. Die namiddag nog maar eens goed doorgevlamd, want 's avonds moest ik eten maken voor ons ma en onze pa en donderdagochtend was het dan weer verzamelen geblazen aan onze kantoren. Samen met de hele bunch van consumer & online belgium op offsite. teambuilding zeg maar. Eerst een dagje in Hasselt waar we in 3 groepen een interactief spel (City Team Conquest) gingen doen waarbij je een virtueel bedrijf moest leiden via een commandocentrum, gps'en, gsm's, tactiek, ... Onze groep haalde een verpletterende overwinning en haalde het meeste $$$$$ binnen. Alleen spijtig dat ze niet echt waren :-).

Dan terug de bus op, richting Brühl. Vrijdag namelijk een dagje Phantasialand. We overnachtten in tipi-tenten (Smokey Digger Camp). Heel spannend. Het avondeten: zelf bbq'en en pizza's maken IN het pretpark. Heel spooky, want het was gesloten en er liep dus niemand rond behalve wij dan. We hadden ook een DJ mee om achteraf een danske te kunnen zetten. Kunt ge geloven dat er om half elf (!) al ne Polizei binnenstormde, decibelmeter in de aanslag? We hebben ons toch goed geamuseerd hoor. Vrijdag dan van de ene attractie in de andere. Gieren, brullen, lachen. Diejen toren is geweldig, niet normaal.

Toen ik vrijdagavond om 19u thuiskwam, was m'n kaarske bijna uit. Ik heb het bad laten vollopen, een lekker fleske rode wijn ontkurkt en een pizza besteld bij de Nueva Era. Geen twee uur later zat ik in m'n bed.

Gisteren heb ik een halve dag staan papier afstomen in het huisje op de Nieuwedijk. Pas 's avonds écht de riem eraf gelegd en er ene gaan drinken bij de Keeper. Nu nog één week werken en dan heb ik een weekske verlof.

Oja, nog nieuws voor de Witgoornaars: Ann van Fernand van de Witte is vanmorgen (7 weken te vroeg) bevallen van ne kleine Jerom in het ziekenhuis van Aalst. Moeder en kind stellen het goed.

Een dagske 'recup' kan wonderen doen

Het zijn van die dagen waarop een mens:

• zoals gewoonlijk om 6 uur wakker wordt, maar dan toch nog twee uur blijft liggen met de ramen wagewijd open
• in een eethuisje in de buurt een koffieke met croissant als ontbijt neemt
• 4 grote aluminium fotokaders gaat kopen in de Habitat omdat je van foto's gelukkig wordt
• op weg van de Habitat naar huis binnenspringt in de Bilbo, er een best off van Jacques Brel koopt en die een uur later al in de cd-speler heeft zitten als ie de afwas der afwassen staat te doen; nadien moeten The Killers en Yazoo
• uitrekent dat volgende week al ene jaar geleden is dat ons moemoe stierf en dat het nog maar 4 maanden duurt vooraleer het alweer Kerstmis is ... en zich in één ruk verbaast over de snelheid waarmee dit leven doorgaat ... on and on and on and on and on
• minutenlang kan staan gapen naar de twee prussen die bij de overburen met kooitje en al in de dakgoot staan - ze genieten anders zouden ze zo niet kwetteren; maar zouden ze ook eens niet graag hun vleugels uitsmijten?
• eindelijk de tijd vindt om aan Luminus de hele elektriciteitstoestand van het appartement in Antwerpen en het huis in de Nieuwedijk uit te leggen
• 5 rekeningen betaalt, allerlei verzameld paperassenwerk wegtovert en het bureau oprommelt
• de tijd neemt om een lekker slaatje (met geitenkaas) te maken
• blij is omdat het weekend nog moet beginnen!
• ...