Het tempo van de traagste
Gisteravond laat (na een laatste avondmaal in Madrid) per toeval op het nieuws gestoten dat Leterme op weg was naar de koning ... Mijn eerste reactie: is dieje wel thuis? Zit ie niet p verlof in Spanje of Italië? Neenee, alle gekheid op een stokje. Nu dus eerst voor dag en dauw (Spanjaarden zetten hun wekker nooit voor 8 uur denk ik) toch even een snelle reactie.
Wat mij betreft heeft Leterme dat niet slecht gedaan. Binnen x-aantal jaren zal dat zel duidelijk worden. Voor mij behoort hij alleszins tot de 20% die gaan voor verandering :-).
Voor de rest zou ik hier graag integraal het commentaar van Guy Tegenbos uit De Standaard willen copy/pasten:
Niet in staat zich te hervormen
Het staat nu vast. Federaal België is in zijn huidige vorm niet in staat zichzelf te hervormen.
Het kartel CD&V/N-VA had de kiezers gevraagd: maak ons groot, ‘incontournable’, zorg dat zonder ons geen federale regering mogelijk is; wij houden het been stijf en dan moet men de staat wel hervormen en BHV splitsen.
Ze kregen dat mandaat van de kiezers, hielden het been stijf, maar het hielp niet. Ze bleven op een njet van de Franstalige partijen stuiten, al wisten die dat ze dan met vuur speelden.
Dat wijst op onwil, maar ook op de fundamentele constructiefout die in België zit en die ook de vraag van Vlaanderen naar meer bevoegdheden verklaart. De Franstalige partijen, die 40 procent van de bevolking vertegenwoordigen, kunnen federaal elke vraag van de Vlaamse partijen, die 60 procent van de bevolking vertegenwoordigen, afblokken. Heel de federale politiek berust daarop en dat is via allerlei mechanismen verankerd: de pariteit binnen de ministerraad, de bijzondere meerderheden, de belangenconflicten.
De Franstalige partijen gebruiken die mechanismen voluit. Ook in het dagelijkse beleid. Er gebeurt niets als zij het er niet mee eens zijn. De democratische meerderheid speelt nooit. Dat remt alle takken van het beleid. Hier geldt altijd het tempo van de traagste.
Wat is een natuurlijke reactie van die 60 procent daarop? Almaar meer autonomie eisen, natuurlijk. Dan kunnen we ten minste in eigen regio het beleid voeren dat we voorstaan, redeneren ze.
Maar ook dat kunnen de Franstalige partijen tegenhouden. In het verleden wilden ze al wel eens iets lossen, in ruil voor extra geld. Vandaag werkt dat niet meer.
Sommige Franstalige politici geven wel eens aan dat ze begrijpen dat dit België niet houdbaar is. Maar aan de onderhandelingstafels is van die goede wil niets te zien. Daarom staan de onderhandelingen na 56 weken nog nergens. Het is 0-0: de Vlaamse partijen hebben nog niets toegegeven maar ook nog niets bereikt. En dat was wat de Franstaligen wilden.
Deze federale staat is dus niet in staat zichzelf te hervormen. En hij rijdt zo naar de afgrond.
In extremis dook nog een laatste reddingsboei op. Als we de staatshervorming eens toevertrouwen aan de deelstaten? Het voorstel had charmes. De politieke crisis – die economisch veel zou kosten – werd nog één keer ontweken. Het zwaartepunt zou liggen waar het na de hervorming moét liggen: bij de deelstaten.
De Franstalige partijen aanvaardden dat voorstel maar na misvorming ervan: het federale niveau en Didier Reynders – die tot nu alles méé deed mislukken – moest ook de leiding hebben van die dialoog.
De originele versie van de dialoog van deelstaat tot deelstaat kon misschien tot iets leiden. De misvormde versie leidt naar nergens. Dan maar de crisis. Die is niet goed voor het land maar het zijn de Franstalige partijen die ervoor verantwoordelijk zijn.
Ze wisten het.
ja, en wie wist niet dat de franstaligen het wisten?
Geplaatst door: jim-bar | dinsdag 15 juli 2008 at 11:14