Adem heel diep in … en uit, uit, uit, uit, … nog, nog nog … Zo klonk het vanmorgen een aantal keer op de afdeling pneumologie van het UZA. Bibi moest op controle en daar hoorde een ademtest bij. Er is ook bloed afgetapt en slijmvlies uit m’n neus gevist. Toch was het de drukte rond en in het UZA die het meeste indruk op me naliet. De parking stond knoervol. En binnenin krioelde het van het volk. Heel even stond ik ook nog stil bij het idee dat Hugo Claus niet zover van hier (Middelheim) vorige week nog zijn laatste adem uitblies...
Heel die discussie rond euthanasie is eigenlijk een beetje aan me voorbijgaan. Ik ben pro. Zoveel is zeker. Zelfbeschikking kan niet ver genoeg gaan. Euthanasie is voor sommige mensen de ideale oplossing.
Met de hele heise in de media heb ik dan weer wel een probleem. Net zoals voor andere socio-economische of maatschappelijk-politieke issues heeft een bepaalde groep de pretentie de norm voor heel de samenleving te bezitten. Dat ze die norm ook nog eens opdringen aan alle anderen,maakt het pas echt erg. Al wie anders denkt en het aandurft voor z’n mening uit te komen, wordt als reactionair, achterhaald, dom, ouderwets, ‘katholiek' … afgedaan. Het resultaat: een zeer diepe kloof tussen wat media, opiniemakers en bloggers dagelijks in de ether sturen en wat 'het volk' écht denkt. Ik ben het dan ook 100% eens met wat die broeder Stockman op het einde van z’n betoog schreef:
Ode aan het leven van de volmaakten, van de succesvollen, die hun woorden tot heldere frasen kunnen kneden. In de brave new world is alleen nog plaats voor hen. Misschien is het dat juist waar we het meeste verdriet moeten voor hebben.
Maar het gaat niet om de mening van Claus, Stockman, de linkiewinkies, de designerliberalen, Tom Barman, de Hopper-scène of mij. Het gaat om de maatschappelijke impact van euthanasie in het algemeen en met name van de voorstelling en beeldvorming ervan. Als Verhofstadt spreekt over ‘de waardige weg kiezen’, dan vraag ik mij af: is ons moemoe dan niet waardig gestorven begin september vorig jaar?
Eind augustus vorig jaar was ik persoonlijk toevallig aanwezig toen de broer en de zussen van mijn vader een onderhoud hadden met de anesthesist van het ziekenhuis in Mol. Zij vonden immers dat het zo niet langer kon. En stelden zich vragen bij dat ‘zinloze’ lijden. Ons moemoe lag op de intensieve afdeling en de familie mocht haar twee keer per dag bezoeken. In die tijdsspanne werd de valium en andere medicatie wat minder gezet zodat ze als het ware uit zichzelf een beetje wakkerder en aanspreekbaarder werd. Maar het was echt geen gezicht. En ze had er zelf ook genoeg van. Ik persoonlijk zal nooit de laatste keer vergeten dat ik haar zag. Haar ogen en haar gezicht … Enfin, luidop werd de vraag gesteld of het nog zin had om haar zo te laten ‘lijden’. Bovendien vroeg ook iedereen zich af hoe lang dat nog zou duren. Die dokteres heeft daar toen heel duidelijk en correct op geantwoord. Van euthanasie is geen sprake geweest. Wel werd benadrukt dat ze er alles aan deden om haar het maximale comfort en waardigheid te geven. En dat is ook gebeurd. Ons moemoe kwam er verrassend genoeg nog bovenop. Ze heeft nog met de familie gepraat. Ze kon zelfs terug eten! Zelf vertelde ze dat ze 'ver weg was geweest’. Twee dagen later stierf ze alsnog. Kort voor ze stierf had ze tijdens het wassen tegen de verpleegsters gezeg dat ze dacht dat ‘het niet lang meer zou duren’. Ze had dus gelijk. Euthanasie was in haar geval écht niet beter geweest. Zo’n ‘The End’ wil ik eigenlijk ook wel. Spijtig genoeg is het staartje van het leven vaak veel venijniger dan dat.
